Sjariatisering in Canada

In de Canadese provincie Ontario is op 11 december 2003 een islamitische ‘arbitragerechtbank’ van start gegaan. Moslims kunnen daar hun geschillen voorleggen op het gebied van huwelijk, contracten, erfenissen en andere civiele zaken. De rechtbanken zullen zich baseren op de sjaria.

Al sinds 1990 kent Canada een systeem van arbitragerechtbanken die functioneren binnen het bestaande rechtssysteem. Gewone rechtbanken kunnen vonnissen baseren op deze mediation – nu dus ook op die welke bereikt zijn door de islamitische rechtbanken. Zij zullen toetsen of beide partijen vrijwillig naar de rechtbank zijn gestapt en of de voorgestelde oplossingen in overeenkomst zijn met het Canadese recht. Alle immigranten – ook moslims – verkrijgen namelijk pas het Canadese burgerschap na het afleggen van de volgende eed:
“I swear that I will be faithful and bear true allegiance to Her Majesty Queen Elizabeth the Second, Queen of Canada, Her Heirs and Successors, and that I will faithfully observe the laws of Canada and fulfil my duties as a Canadian citizen.”

Er wordt op gewezen dat op het punt van familierecht: echtscheiding, erfenissen en het toewijzen van kinderen, grote verschillen bestaan tussen de sjaria en het Canadese recht.

De moslim-initiatiefnemer Syed Mumtaz Ali stelt de bevolking gerust: “De islamitische wet verplicht moslims lokale wetten na te leven en de islamitische wet voorzover mogelijk.”

Dit is duidelijk een voorbeeld van taqiya, bewuste misleiding, net als de suggestie om de sjaria op vrouwvriendelijke wijze te interpreteren. Wanneer een moslim dit namelijk werkelijk zou geloven, pleegt hij immers sjirk: afval van het geloof, een ontoelaatbare doodzonde.

Wordt Canada nu het eerste Westerse land dat zich vrijwillig laat islamiseren? Beseffen de Canadezen niet dat zij hiermee het paard van Troje binnenhalen en daarmee hun eigen rechtssysteem ondermijnen? Immers, wanneer twee rechtsstelsels naast elkaar bestaan, zal het sterkste stelsel – dat is het stelsel dat geen compromis sluit – het altijd winnen van het zwakke stelsel dat zich tolerant opstelt in een ‘multiculturele samenleving’. Frankrijk laat dezer dagen zien dat het deze co-existente stelsels niet langer duldt en dat het inziet dat het dragen van hoofddoek/sluier een proclamatie is van de suprematie van de sjaria boven het Franse recht.

Het is duidelijk dat moslimbewegingen zoals de AEL voorstander zijn van de geleidelijke invoering van de sjariawetgeving: eerst voor alle moslims, en wanneer deze een ‘kritische massa’ hebben bereikt (die wordt gesteld op 20%) ook voor de overige burgers van een land, wier wetgeving dan hooguit als ‘dhimmie-wetgeving’ onder de nationale sjaria zal staan.

Vraag: Welk signaal geven de Belgische en Nederlandse regeringen af, in navolging van het besluit dat de Franse regering waarschijnlijk zal gaan nemen?